Jest dziedziną wiedzy umiejscowioną na pograniczu nauk psychologicznych oraz medycznych, przez co w swoim postępowaniu rozpatruje zależności, jakie zachodzą między właściwościami psychicznymi, a stanem somatycznym człowieka, szczególnie w sytuacji choroby.
To podejście całościowe, w którym poznanie problemów człowieka chorego zmierza do zbadania wszystkich prawidłowych i nieprawidłowych funkcji organizmu, w aspekcie powiązań psychologiczno-fizjologicznych, celem integracji terapii somatycznej i psychicznej (Tylka, 2000)
Człowiek postrzegany jest jako jedność biopsychospołeczna, co oznacza, że psychika i ciało nie stanowią odrębnych części, lecz są różnymi przejawami ludzkiej egzystencji. Procesy psychiczne takie jak emocje czy myślenie, mogą być rejestrowane nie tylko poprzez subiektywny odbiór jednostki, ale także obiektywnie za pomocą wskaźników funkcji somatycznych.
Obecnie uznaje się, że etiologia chorób jest wieloczynnikowa. W ich powstawaniu uczestniczą czynniki biologiczne, psychiczne i społeczne, a zatem „badanie, zapobieganie, rozpoznawanie i leczenie chorób powinno brać pod uwagę wkład wszystkich trzech grup czynników z uwzględnieniem ich dynamiki” (Wrześniewski, 2000)
W psychologii termin psychosomatyka używany jest w trzech znaczeniach:
1. używa się go w opisie genezy psychologicznej zaburzeń somatycznych
2. jest wykorzystywany przy wyjaśnianiu relacji psyche-soma (body-mind). Wpływ czynników psychicznych na somatyczne określa się relacją psychosomatyczną, a wpływ stanów somatycznych na procesy psychiczne człowieka to zależność somatopsychiczna.
3. w opisie określonego podejścia do pacjenta, co związane jest z uwzględnianiem jego problemów w zakresie funkcjonowania psychospołecznego (Wrześniewski, 2007)